É un tópico real na dinámica cotián de actividade competitiva no club o afloramento da ansiedade tanto maior canto máis son comprometidos os partidos. Una ansiedade que si nos somos quen de controlar chega a producir unha merma ostensible no rendemento. Non quero decir que certo grado de tensión e mesmo de stress non sexa preciso e mesmo útil para poder ter a disposición dun xeito rápido recursos hormonais que aceleran a posta en acción, extreman os reflexos, etc-. Mero si sobre pasamos esa “zona individual de funcionamento óptimo (IZOF), podemos caer no descontrol da modulación do grado de activación e perder ese estado no que as potencialidades máximas flúen sen obstáculos.
Hoxe e onte no magnífico curso de instructores desenvolvido por Ronald álvarez Montero en Canabal víamos con claridade as zonas de alarma na xeografía da pista e tamén na altura e punto de impacto dos golpes comprometidos que poden sacarnos dun lío o meternos noutro peor. Pois ben, tamén no aspecto mental os xogadores de club e os alumnos das moitas aulas dirixidas por monitores federativos agradecerán a inmersión nuns valores e na adquisición dunhas ferramentas que leven ao competidor esixido a instalarse durante os compromisos difíciles nunha zona verde, desde a cal poida sentirse dono e controlador das súas emocións.
Emocións e ansiedade que se disparan diante da disputa de tantos decisivos, e sobre todo cando as expectativas previas ao partido eran de éxito. A psicoloxía deportiva propón para o caso illarse do pasado e das expectativas futuras para centrarse no presente. (Neste senso poden axudar moito os libros de Ramiro A. Calle sobre Yoga mental), Unha instalación que preve´n tanto a relaxación excesiva cando se leva o marcador moi a favor como a entrega prematura cando o resultado e moi adverso.
Tampouco hai que desprezar os trucos fisiolóxicos: practicar mesmo nos momentos máis esixentes unha respiración abdominal profunda, acompañar os esforzos agónicos coas exhalacións liberadoras, visualizarse executando de forma maxistral os nosos golpes, relativizar o resultado, e, se a pesares de todo a ansiedade levara a ser sentida como un problema que inhibe a liberdade do cotián, a visita a un psicólogo será unha boa cousa. Seguramente o camiño sería: anamnesis, reestruturación coginitiva, identificación do problema e desensibilización sistemática.
Ou tamén facer unha churrascada con pementos para querernos un chisco máis os xogadores compalerios de tantas batallas por esos mundos de Deus.
(...La ansiedad siempre será una situación que habrá que atender, ya sea, que se produzca fuera o dentro de la cancha, porque ambas podrían redundar negativamente en la performance deportiva. Por ello es que durante años la ansiedad seguirá siendo un elemento a observar por deportistas entrenadores, profesionales y psicólogos).
Para saber máis:
“Manual de supervivencia sobre el stress. Guía para corrixir desenfoques vitais”.
domingo, 20 de mayo de 2012
domingo, 1 de abril de 2012
GALEGOS
OS GALEGOS E O FEÍSMO
Os galegos senten unha atracción natural pola chapuza que, unida a un certo grao de síndrome de Dióxenes, os conduce a deixar pegadas de intervencións contra natura en eiras, espazos públicos, mobiliarios, vivendas, instalacións industriais, granxas, cortellos e estruturas endosadas que fan máis levadeira e persoal a súa existencia.
Moitos galegos non receban o exterior das súas casas e moito menos as pintan, meten aos cans nunha cociña bilbaína en desuso, constrúen alpendres, garaxes e chabolas cunha árbore no medio plantada no seu dia polo avó, poñen sofás vellos e cortinas nas marquesiñas, “stores” e persianas nos hórreos, utilizan tapas dos retretes para indicar os límites de velocidade na rede viaria, un forno de cociña fai as veces de caixa de correos e unha bañeira de bebedeiro. Mesmo son quen de colocar un avance en aluminio e cristal para endosar á igrexa románica do Século XII, recebada con morteiro. Neveiras, tubos de saneamento ou uralitas serven de sostén aos pastores que manteñen ó gando dentro das lindes do prado. Nas fontes e lavadoiros empálmanse cachos de mangueira para conducir o auga.
Na eira galega conviven os vestixios de décadas de actividade humana: restos de materiais de construción empregados en sucesivas ampliacións e reformas da vivenda, neumáticos vellos, pedazos de colmeas, mangos encouzados de fouces, gadañas e galletas, pedras de afiar, cepos, olas e potes, con buracos, que serven de macetas e son refuxio de bichos rastreiros... somieres e colchóns vellos, bañeiras, cables, regadeiras, tellas e lousas, botas de goma usadas algún día para parchear as lonas, unha randeeira con ferruxe, cadeiras sen unha pata, lámpadas sen un brazo e repostos para un coche e un tractor que xa non existen. Estamos diante do corazón e o testemuño da potencia fabril da familia. A pegada da súa actividade vital é elemento de sosego para un grupo que en calquera momento pode precisar subministración dese almacén que xustifica aínda máis o esforzo cotián.
O galego séntese máis seguro sabendo que na horta ou no faiado dispón dun valor engadido para a supervivencia en situacións adversas. Nin o refuxio atómico da Casa Branca, en Washington, dispón de semellante variedade de recursos para as continxencias máis diversas.
As eiras expostas sen recato mesmo no centro das vilas son un elemento máis de feísmo e, ao mesmo tempo, de adscrición a unha facción da clase media diferenciada da burguesía aloxada en chalés rodeados de xardín ornamental . Son un sinal distintivo de que na vivenda habita un obreiro , un home traballador e autosuficiente que non precisa contratar os servizos de ninguén para manter as condicións das instalacións domésticas. Porque todo galego que presuma de selo aglutina coñecementos e habilidades en tódalas artes manuais: fontanería, electricidade, ebanistería, mecánica, pintura, albanelería, xardinería... Os galegos das aldeas e vilas non gastan un peso en contrataren servizos de asistencia e mantemento domésticos. Moitos foron mesmo quen de construíren as súas casas a golpe de fins de semana coa axuda eventual dalgún amigo. A masa e a paleta non gardan segredos para os fillos de Breogán . Escudriñar na importancia que para eles ten a autosuficiencia e unha chave para mellor comprendelos.
(Fragmento do libro "Galegos", por Santi Casal.
DISPOÑIBLE NA ESCOLA. PODES PEDIRLLELO A RONALD
Os galegos senten unha atracción natural pola chapuza que, unida a un certo grao de síndrome de Dióxenes, os conduce a deixar pegadas de intervencións contra natura en eiras, espazos públicos, mobiliarios, vivendas, instalacións industriais, granxas, cortellos e estruturas endosadas que fan máis levadeira e persoal a súa existencia.
Moitos galegos non receban o exterior das súas casas e moito menos as pintan, meten aos cans nunha cociña bilbaína en desuso, constrúen alpendres, garaxes e chabolas cunha árbore no medio plantada no seu dia polo avó, poñen sofás vellos e cortinas nas marquesiñas, “stores” e persianas nos hórreos, utilizan tapas dos retretes para indicar os límites de velocidade na rede viaria, un forno de cociña fai as veces de caixa de correos e unha bañeira de bebedeiro. Mesmo son quen de colocar un avance en aluminio e cristal para endosar á igrexa románica do Século XII, recebada con morteiro. Neveiras, tubos de saneamento ou uralitas serven de sostén aos pastores que manteñen ó gando dentro das lindes do prado. Nas fontes e lavadoiros empálmanse cachos de mangueira para conducir o auga.
Na eira galega conviven os vestixios de décadas de actividade humana: restos de materiais de construción empregados en sucesivas ampliacións e reformas da vivenda, neumáticos vellos, pedazos de colmeas, mangos encouzados de fouces, gadañas e galletas, pedras de afiar, cepos, olas e potes, con buracos, que serven de macetas e son refuxio de bichos rastreiros... somieres e colchóns vellos, bañeiras, cables, regadeiras, tellas e lousas, botas de goma usadas algún día para parchear as lonas, unha randeeira con ferruxe, cadeiras sen unha pata, lámpadas sen un brazo e repostos para un coche e un tractor que xa non existen. Estamos diante do corazón e o testemuño da potencia fabril da familia. A pegada da súa actividade vital é elemento de sosego para un grupo que en calquera momento pode precisar subministración dese almacén que xustifica aínda máis o esforzo cotián.
O galego séntese máis seguro sabendo que na horta ou no faiado dispón dun valor engadido para a supervivencia en situacións adversas. Nin o refuxio atómico da Casa Branca, en Washington, dispón de semellante variedade de recursos para as continxencias máis diversas.
As eiras expostas sen recato mesmo no centro das vilas son un elemento máis de feísmo e, ao mesmo tempo, de adscrición a unha facción da clase media diferenciada da burguesía aloxada en chalés rodeados de xardín ornamental . Son un sinal distintivo de que na vivenda habita un obreiro , un home traballador e autosuficiente que non precisa contratar os servizos de ninguén para manter as condicións das instalacións domésticas. Porque todo galego que presuma de selo aglutina coñecementos e habilidades en tódalas artes manuais: fontanería, electricidade, ebanistería, mecánica, pintura, albanelería, xardinería... Os galegos das aldeas e vilas non gastan un peso en contrataren servizos de asistencia e mantemento domésticos. Moitos foron mesmo quen de construíren as súas casas a golpe de fins de semana coa axuda eventual dalgún amigo. A masa e a paleta non gardan segredos para os fillos de Breogán . Escudriñar na importancia que para eles ten a autosuficiencia e unha chave para mellor comprendelos.
(Fragmento do libro "Galegos", por Santi Casal.
DISPOÑIBLE NA ESCOLA. PODES PEDIRLLELO A RONALD
lunes, 26 de marzo de 2012
O gasto calórico no pádel
Unha fórmula sinxela permítenos saber cantas calorías consumimos practicando padel:
En pachangas: 0´032 x (o seu peso en Kgs. X 2´2) x total de minutos practicados
Así unha muller de 65 kgs. Que xogue durante unha hora e media a ritmo suave gastará: 411,84
En competición: 0´042 x (o seu peso en kgs. X 2.2) x total de minutos practicados
Para a mesma muller do exemplo anterior, o consumo será de 540,54 calorías
Para un home de 80 kgs., o consumo logo de hora e media sería de 506,70 calorías xogando suave-medio e de 665,10 se xoga con intensidade.
Por tanto non nos levemos a engano. Se tomamos moita bebida enerxética ao xogarmos e despois, froito do baixón dos postpartidos, comemos en pratos ben grandes e cheos, será difícil que este deporte manteña o peso tan contido como o ciclismo, a carreira a pe ou o remo.
¡Qué boa nova o triunfo do Canabal B masculino! Áos do A e ás rapazas, moitos ánimos.
En pachangas: 0´032 x (o seu peso en Kgs. X 2´2) x total de minutos practicados
Así unha muller de 65 kgs. Que xogue durante unha hora e media a ritmo suave gastará: 411,84
En competición: 0´042 x (o seu peso en kgs. X 2.2) x total de minutos practicados
Para a mesma muller do exemplo anterior, o consumo será de 540,54 calorías
Para un home de 80 kgs., o consumo logo de hora e media sería de 506,70 calorías xogando suave-medio e de 665,10 se xoga con intensidade.
Por tanto non nos levemos a engano. Se tomamos moita bebida enerxética ao xogarmos e despois, froito do baixón dos postpartidos, comemos en pratos ben grandes e cheos, será difícil que este deporte manteña o peso tan contido como o ciclismo, a carreira a pe ou o remo.
¡Qué boa nova o triunfo do Canabal B masculino! Áos do A e ás rapazas, moitos ánimos.
lunes, 26 de diciembre de 2011
A VÍBORA: necesidade de aprendela.
Os xogadores de club en niveis xa intermedios temos a necesidade de inluir no noso catálogo de golpes de ataque a víbora: por dificultar a defensa do contrario e por proporcionar seguridade e control ao noso xogo. No noso caso aínda é máis importante, non só porque temos xogadores aos que se lles atraganta o remate alto, potente, de definición. Tamén porque xogando en exteriores ás veces as condicións climatolóxicas e sobre todo o vento o ás bolas molladas fan que o smash sexa menos definitorio.
Trátase dun golpe pois a medio camiño entre a bandexa e o smash. Cumpre estar vivo de pernas para situarse detrás da bola, xirar a perna dereita ata unha posición retrasada (os zurdos a esda.) para apoiar de saía o peso sobre ela, a pala detrás da cabeza, o brazo dereito en semiextensión -erro frecuente: extensión total- e a man esda. apuntando á bola, flexión pronunciada de pernas e golpeo da bola no punto que marca na esfera do reló as 5, cando baixa, á altura da cabeza y situada ao lado dereito do noso corpo, para dirixila golpeando cun movemento pronunciado cara adiante a dúas paredes ou á parede de fondo, de donde saíra rasa de todo. O corpo, despois do golpeo, desprázase por inercia na dirección da bola e a pala, despois de dar un golpa tan acompañado remata a traxectoria á altura do hombro esdo.
Trátase dun golpe pois a medio camiño entre a bandexa e o smash. Cumpre estar vivo de pernas para situarse detrás da bola, xirar a perna dereita ata unha posición retrasada (os zurdos a esda.) para apoiar de saía o peso sobre ela, a pala detrás da cabeza, o brazo dereito en semiextensión -erro frecuente: extensión total- e a man esda. apuntando á bola, flexión pronunciada de pernas e golpeo da bola no punto que marca na esfera do reló as 5, cando baixa, á altura da cabeza y situada ao lado dereito do noso corpo, para dirixila golpeando cun movemento pronunciado cara adiante a dúas paredes ou á parede de fondo, de donde saíra rasa de todo. O corpo, despois do golpeo, desprázase por inercia na dirección da bola e a pala, despois de dar un golpa tan acompañado remata a traxectoria á altura do hombro esdo.
viernes, 23 de diciembre de 2011
CRAVAR A VISTA NA BOLA. Crónica dunha relación de amor
Semella obvio, pero non o é tanto tendo en conta que un 37,3% dos erros non forzados prodúcense por perder de vista a bola no intre de golpeala. Non abonda con vela de esguello ou a vulto. É preciso fixar a mirada para medir ben as distancias e, sobre todo, ter moita conta de axustar o lugar na superficie da pala coa que debemos impactar, o grao de inclinación, a altura, a traxectoria...
Para seguirmos os movementos e os posicionamentos dos contrarios na pista si que é suficiente utilizar a visión periférica, pero para relacionármonos ben coa pelota cumpre mirala aos ollos. Incorporade esta máxima ao voso xogo e experimentaredes, de certo, unha diminución espectacular de erros non forzados.
Miguel Sanmartín aínda vai máis aló na súa relacións coa bola. Cando el esta a facerlle as beiras, a mimala, a acariñala e ela llo agradece, correspóndelle con gabanzas. Mais cando a bola o traizoa, adícalle exabruptos, por dicilo dun xeito elegante. O certo é que todo iso reforza a necesidade do meu amigo de establecer lazos de comprensión entre a bola e as súas propias ferramentas, sabedor de que ela é voluble, lixeira de cascos... de que os seus efectos, intencións, velocidade de achegamento, cambios de dirección, dureza ou suavidade son tan variables como os demais elementos do entorno, e sabedor de que na rapidez e capacidade de lectura de ese entorno como tamén na adaptación repousa a diferencia entre o éxito e o fracaso que se dirime no intre fugaz que é o partido.
A boa nova é que o fracaso é, neste eido, unha noción ben relativa: del sáese con máis coñecementos sobre as debilidades e fortalezas que un mesmo atesoura.
Para seguirmos os movementos e os posicionamentos dos contrarios na pista si que é suficiente utilizar a visión periférica, pero para relacionármonos ben coa pelota cumpre mirala aos ollos. Incorporade esta máxima ao voso xogo e experimentaredes, de certo, unha diminución espectacular de erros non forzados.
Miguel Sanmartín aínda vai máis aló na súa relacións coa bola. Cando el esta a facerlle as beiras, a mimala, a acariñala e ela llo agradece, correspóndelle con gabanzas. Mais cando a bola o traizoa, adícalle exabruptos, por dicilo dun xeito elegante. O certo é que todo iso reforza a necesidade do meu amigo de establecer lazos de comprensión entre a bola e as súas propias ferramentas, sabedor de que ela é voluble, lixeira de cascos... de que os seus efectos, intencións, velocidade de achegamento, cambios de dirección, dureza ou suavidade son tan variables como os demais elementos do entorno, e sabedor de que na rapidez e capacidade de lectura de ese entorno como tamén na adaptación repousa a diferencia entre o éxito e o fracaso que se dirime no intre fugaz que é o partido.
A boa nova é que o fracaso é, neste eido, unha noción ben relativa: del sáese con máis coñecementos sobre as debilidades e fortalezas que un mesmo atesoura.
martes, 20 de diciembre de 2011
XOGO DE INTENSIDADES: variacións de ritmos e distancias
Logo de escribir o capítulo sobre EMPUÑADURAS EXTREMAS PARA GOLPES INTENSOS desde o fondo da pista, de dereita e de revés, recibín a chamada de algún compañeiro que relataba como xa estaba poñendo en práctica nuns partidos de ranking o cañoneo con moi bos resultados. E pensei ¿E se o meu artigo lles está a ocasionar un dano irreparable na súa proxección de futuro?. (Ben, non quero dicir que estas modestas reflexións sexan a Biblia pero sempre pode haber algún incauto que nos faga caso de máis. Iso é bo).
A intensidade no golpeo de dereita e de revés é un arma só útil fronte a adversarios de nivel inferior dabondo ao noso. Se non imos sacar a bola fora da cancha nun remate ou a traela á nosa pista, a fortaleza no golpeo é un farol no póker, un recurso que se volve contra nós: dámoslle sempre a opción de atacarnos á saída da parede con grande vantaxe.
Para minar ao contrario a cousa vai de non cometer erros, insistir coas bolas brandas e baixas coas que eles non teñas opción de gañar metros ou atacar. Se vedes partidos de PPTOUR, tendes aí un recital de paciencia deixando bolas ben suaves a morrer nos espazos baleiros unha e outra vez ata que un dos catro xogadores non aguanta o compromiso e levanta un pouco ou a deixa curta de máis, ou forte de máis sen sacala da pista, propiciando unha situación de achegamento e, ao fin, remate do contrario.
En fin, o pádel é música, ritmo interpretado pola unidade corpo-mente flexible, atenta, centrada no presente para anticiparse ao futuro, de acordo cunha sinfonía composta por sons nidios, cadencias acordadas e ocupación intelixente dos espazos, todo obedecendo a un plan estratéxico flexible, susceptible de cambiar para dar respostas ás esixencias do momento.
A intensidade no golpeo de dereita e de revés é un arma só útil fronte a adversarios de nivel inferior dabondo ao noso. Se non imos sacar a bola fora da cancha nun remate ou a traela á nosa pista, a fortaleza no golpeo é un farol no póker, un recurso que se volve contra nós: dámoslle sempre a opción de atacarnos á saída da parede con grande vantaxe.
Para minar ao contrario a cousa vai de non cometer erros, insistir coas bolas brandas e baixas coas que eles non teñas opción de gañar metros ou atacar. Se vedes partidos de PPTOUR, tendes aí un recital de paciencia deixando bolas ben suaves a morrer nos espazos baleiros unha e outra vez ata que un dos catro xogadores non aguanta o compromiso e levanta un pouco ou a deixa curta de máis, ou forte de máis sen sacala da pista, propiciando unha situación de achegamento e, ao fin, remate do contrario.
En fin, o pádel é música, ritmo interpretado pola unidade corpo-mente flexible, atenta, centrada no presente para anticiparse ao futuro, de acordo cunha sinfonía composta por sons nidios, cadencias acordadas e ocupación intelixente dos espazos, todo obedecendo a un plan estratéxico flexible, susceptible de cambiar para dar respostas ás esixencias do momento.
viernes, 16 de diciembre de 2011
Empuñaduras de dereita e revés
TÉCNICA
Golpes de fondo, de ataque
Nos golpes lonxe da rede, de dereita e revés, coa intención de imprimirlles dirección, control e potencia para manter o rival á raia, pór a proba a súa dixestión da velocidade de bola e, en definitiva, facilitar a nosa conquista de metros ate posicións de volea e remate.
En ambos casos hai unha empuñadura común de partida: a continental, que nos facilita un armado rápido e suxeición firme dende niveis de aprendizaxe.
Mais na transición á excelencia debemos dominar empuñaduras máis extremas: ESTE DE DEREITA E REVÉS -o oeste sería demasiado forzado e provocaría que os nosos tiros foran contra a rede-.
Con empuñadura este conseguiremos aínda meirandes aceleracións e sobre todo que a bola bote pouco e corra máis. Para executar ben estes golpes é importante dramatizar máis a flexión das pernas, que a articulación do cóbado sexa máis libre e estar moi atentos á nosa dominancia visual para evitar golpear a bola a unha distancia non axeitada. Tamén é importante rematar ben o golpe, con traxectoria ascendente pero tendo conta no momento do impacto de pechar uns graos para frotar a bola mínimamente, nun efecto de falso liftado, ate axustar altura e profundidade.
No noso club podemos, con lixeiras variantes, sinalar unha execución sobresaínte de estes dous golpes nos seguintes xogadores:
Golpe de revés: Pablo López, Santi Casal, Belén Argüelles, Carolina.
Golpe de dereita: Ronald Álvarez, Miguel Sanmartín, Betty Romera, Jorge Couceiro, Manu Edreira.
Non é casual esta elección. Para a execución de golpes que requiren variantes nas empuñaduras é obvia a vantaxe de telas aprendido coa raqueta longa, onde a distancia da bola respecto da man multiplica as variantes e as necesidades de adaptar o golpeo a un habano de situacións nun espazo moi amplo.
(Iremos vendo detalles máis adiante).
Golpes de fondo, de ataque
Nos golpes lonxe da rede, de dereita e revés, coa intención de imprimirlles dirección, control e potencia para manter o rival á raia, pór a proba a súa dixestión da velocidade de bola e, en definitiva, facilitar a nosa conquista de metros ate posicións de volea e remate.
En ambos casos hai unha empuñadura común de partida: a continental, que nos facilita un armado rápido e suxeición firme dende niveis de aprendizaxe.
Mais na transición á excelencia debemos dominar empuñaduras máis extremas: ESTE DE DEREITA E REVÉS -o oeste sería demasiado forzado e provocaría que os nosos tiros foran contra a rede-.
Con empuñadura este conseguiremos aínda meirandes aceleracións e sobre todo que a bola bote pouco e corra máis. Para executar ben estes golpes é importante dramatizar máis a flexión das pernas, que a articulación do cóbado sexa máis libre e estar moi atentos á nosa dominancia visual para evitar golpear a bola a unha distancia non axeitada. Tamén é importante rematar ben o golpe, con traxectoria ascendente pero tendo conta no momento do impacto de pechar uns graos para frotar a bola mínimamente, nun efecto de falso liftado, ate axustar altura e profundidade.
No noso club podemos, con lixeiras variantes, sinalar unha execución sobresaínte de estes dous golpes nos seguintes xogadores:
Golpe de revés: Pablo López, Santi Casal, Belén Argüelles, Carolina.
Golpe de dereita: Ronald Álvarez, Miguel Sanmartín, Betty Romera, Jorge Couceiro, Manu Edreira.
Non é casual esta elección. Para a execución de golpes que requiren variantes nas empuñaduras é obvia a vantaxe de telas aprendido coa raqueta longa, onde a distancia da bola respecto da man multiplica as variantes e as necesidades de adaptar o golpeo a un habano de situacións nun espazo moi amplo.
(Iremos vendo detalles máis adiante).
Suscribirse a:
Entradas (Atom)