miércoles, 21 de junio de 2017

Ponderación de la estética

                                                     Ponderación de la estética

Existen lances del juego que muestran a padeleros vanidosos jugando “de cara a la galería”. Esa expresión refleja uno de los errores capitales del deportista: estar más pendiente del juicio, la aprobación y el despertar de la aspiración en el público que de la eficacia en la toma de decisiones. Desde esa vulnerabilidad algunos jugadores eligen ejecuciones que supuestamente responden a cánones escolásticos, que dan pedigrí pero a menudo se escapan al control del jugador, que sobrevalora sus capacidades reales. Porque si bien es cierto que la buena ejecución técnica se corresponde con el resultado eficaz del golpeo, no es menos cierto que muchos jugadores se han hecho a si mismos sin en asesoramiento de un instructor, sin modelos de los que tomar recortes en vivo. A estos emprendedores les ha guiado la búsqueda de la eficacia y han sistematizado golpes que ,aun no entrando dentro de la ortodoxia, si les sirven para poder medirse a otros contrincantes y disfrutar del juego.

Sucede que, en ocasiones, esos practicantes pierden puntualmente la humildad y quieren emular los golpes mágicos de los más mejores que, sin embargo, no están a su alcance. En esos lances resulta chusco presenciar sus lamentos de frustración por haber fallado un golpe como si ese no fuera el desenlace esperable cuando no se corresponden capacidad y objetivos. Esas interjecciones quejosas son solo ruido innecesario que resta concentración e introduce al jugador o a la pareja en la senda descendente que conduce a la derrota y, lo que es peor, a la sensación de fracaso. Por tanto, ¡menos alharacas, objetivos alcanzables, humildad y noción de la realidad! Nuestro rendimiento y también nuestra capacidad para encontrar el placer motivador lo agradecerán.




miércoles, 14 de junio de 2017

La elección de pareja

El pádel es un deporte de equipo. De un equipo reducido a dos elementos, lo cual expresa con elocuencia la importancia de acertar en la elección del compañero. Así, se habla de practicar la alquimia en la combinación de las bondades de zurdo y diestro, rematador y colocador, impulsivo y tranquilo, creativo y esquemático, frío y apasionado, primario y secundario, etcétera, etcétera. Pero si importante es encontrar la mejor fórmula de combinar jugadores dadas sus características físicas, su condición técnica y su desarrollo de las tácticas, tanto o más importante es conseguir la complementariedad psicológica, sin la cual es imposible un clima de sintonía sostenible en el tiempo desde el que compartir objetivos actuar desde niveles de motivación asimilables y defender los mismos principios básicos.

He visto parejas a priori muy superiores y en el papel de favoritas destacadas caer ante otras mucho más modestas en potencial físico, técnico y táctico por causa de un factor emocional sobrevenido, por un clima de críticas, comentarios negativos, falta de apoyo y borrosidad en contrapesar el esfuerzo que se precisa para alcanzar el éxito. Entre las parejas de primer nivel éste es un tema bien resuelto. No se forman de la noche a la mañana; antes de sellar su colaboración pasan por un proceso de conocimiento el uno del otro, la una de la otra y de prueba de convivencia, dentro y fuera de la pista, que les lleva a confiar en que su elección ha sido un acierto. Una pareja bien avenida no se forma en un día y tampoco se deshace en ese mismo plazo. Antes de que esto suceda habrán sonado señales de alarma insilenciables: pérdida de confianza, de humor, de alegría, crecimiento dispar o falta de paciencia, incomprensión ante factores puntuales que afectan al rendimiento, divergencia creciente en objetivos y valores, etc. etc. etc.  Siempre se lo digo a los principiantes:  ¡jugar para ser felices y si vuestro compañero es tóxico no abandonéis la práctica de un deporte tan maravilloso; romped con el compañero y buscad otro de un nivel parejo al vuestro con el que crecer juntos durante un buen tiempo!.


© Santi Casal. 2017




lunes, 5 de junio de 2017

Propiedades terapéuticas da práctica do pádel


Moito se fala dos beneficios do pádel para a saúde do corpo. Estamos a falar dun deporte que admite un grao de dedicación aberto a unha escala infinita, a unha demanda de recursos tan variada e axeitada como requira a condición dos practicantes. Na escola onde eu impartín clases nun momento dado había un colega que facía as veces de sparring cos alumnos en horas extras de aprendizaxe da competición e desenvolvía o seu papel nun habano de dezaseis niveis de dificultade, para implementar o máis indicado en cada situación. O sparring retroalimentábase co rendemento dos alumnos e conseguía, segundo el, unha serie de ricas vantaxes para o exercicio da súa laboura, entre outros:

-       Prevención/evitación de lesións
-       Incremento da motivación
-       Inmersión no ludismo
-       Focalización
-       Gusto polo “coleccionismo” das experiencias no adestramento
-       Adestramento na visualización: dos xestos, da mecánica, do papel de gañador...
-       Incremento da confianza nos propios recursos, e un largo etcétera de beneficios...

Pero si importantes son as bondades para o aparato locomotor, o sistema circulatorio, o cardiorespiratorio do pádel, tanto máis importante é o impacto benéfico na psique dos practicantes e que, en definitiva, explica o éxito dunha práctica que vai camiño de convertirse na segunda que máis licencias aglutina no país. Xa falamos das virtudes da focalización na actividade como dispersadora do ruido e dos bucles mentales que a loita diaria nunha sociedade ultracompetitiva promove. Pero ademáis hai que sumar varios factores:

-O pracer de contribuir co mellor desempeño no desenvolvemento dunha experiencia que fai felices a catro persoas no mesmo lugar e á mesma hora.
-O papel da distinticidade e da creatividade
-A linguaxe corporal
-A socialización, antes, durante e despóis do partido
-A mobilización de recursos, ás veces formidable
-A capacidade para mandar na mente, aprazar a dedicación a temas aprazables, simplificar o complexo e darlle volumen e complexidade ao sinxelo.
-Crear, anticiparse, innovar, experimentar, DIVERTIRSE.




                                                Preparación para o remate. Sergio Casal


© Santi Casal. 2017

lunes, 11 de mayo de 2015

Como en todo, a cousa vai de madurar


Superar la fase de principiante

Hay una serie de cuestiones, objetivables, que permiten deducir el tránsito de la difícil etapa de principiante a la de jugador iniciado, con un nivel de recursos que le empiezan a hacer tan atractivo el pádel:

-       Búsqueda de economía gestual en el golpeo para ser más rápido y eficaz. Se acabaron los rodeos y titubeos para pasar a la acción.
-       ¡A bailar! Mover los pies para golpear de lado.
-       En las voleas, cerca de la red, la cabeza de la pala alta para que el recorrido hasta el punto de encuentro pala-bola no se haga eterno. Eso si, hay que procurar no mirar a la bola a través de los agujeritos de la pala.
-       Acompañar el golpe para cortar la bola y conseguir que bote menos que los liftados sobre las pistas de tierra.
-       Las piernas tienen en su punto medio un mecanismo de visagra que se llama rodilla y permite la flexión, de modo que podemos bajar el centro de gravedad y conseguir una sensación de flotabilidad y a la vez un mejor ajuste de la distancia con relación a la bola. ¡A flotar por la pista, si la artrosis todavía te lo permite! ¡We wáter, my friend!.
-       “Timing” Marcar los tiempos para golpear la bola en el momento adecuado, a la altura de bola indicada para el recurso que vamos a emplear. Pero lo podemos hacer ya en una secuencia continuada, como la que forman las ráfagas de fotografía que componen un video con alma. Y lo mejor, ¡no necesitamos cantar los tiempos, si bien es cierto que eso puede descentrar al contrario!.

OTROS AVANCES TÁCTICOS DENOTAN ESE PROGRESO DE PRINCIPIANTES A INICIADOS CON AIRES DE CIERTA SUFICIENCIA

A)   No correr riesgos innecesarios. A veces se confunde, sobre todo por parte de los que pierden el punto, con “ir de sobrados”.
B)   Apoyar al compañero. En caso contrario, el compañero nos mandará a paseo porque ya empezamos a tener “novias”, empezamos a entrar en el mercado.
C)   Cambiar de velocidad según convenga a la posición de tomar ventaja o bien de pasar a la defensa. Los partidos a piñón fijo ya se han quedado para los torneos post paella y sangría en el camping de Oropesa del Mar.
D)   Defender la alegría. Atrás quedaron aquellos nervios escénicos del principio que hacían confundir una pachanga con una tragedia griega.
E)   Los servicios buscan ahora dificultar el resto cuando en los primeros contactos con la pista los jugadores querían hacer punto directo por miedo a ser inferiores en el peloteo.
F)    Se instala la paciencia y el espíritu de no dar una bola por perdida ni tampoco el punto por ganado hasta tanto no acaba la jugada.
G)   Se dignifica el globo. ¡Esto no es tenis!. Se trata del recurso de crucero para mantener el contrario atrás, para intentar ganar la posición de ataque... no es el único, pero es muy importante, y en no pocos casos es propiamente un golpe de ataque.
H)   Se es más consciente de los flujos mentales y su relación con las tendencias ganadora o perdedora. La focalización en lo que se puede y de hecho se está haciendo bien en razón de las necesidades y circunstancias del encuentro conduce a rachas percibidas, interiorizadas y susceptibles ya de ser prolongadas hasta el éxito.
I)     Los objetivos estratégicos también están ya interiorizados: ganar la red, marcar el tempo...
        ¡ELOGIO DEL ANÁLISIS DAFO!!!!!!

                       - Debilidades internas
                       - Amenazas externas
                       - Fortalezas internas
                       - Oportunidades externas


Bienvenido EQUIPO que ya ha superado la fase de principiantes y se instala en esa condición donde se es más fuerte porque se es más consciente de cuánto queda por aprender y por mejorar, con humildad y trabajo pero también con mayor disfrute.






Adri e Damián transitaron da época de principiantes á de xogadores avezados hai xa tempo.




martes, 3 de marzo de 2015

Un exercicio para sincerarse: Establecer, coñecer a nosa escala de prioridades


 Expreso, con modestia, algunha diferencia respecto do papel do determinismo e o instinto no proceso madurativo, pero en xeral esta aportación novamente extraída de Timothy Gallwey arroxa ben de luz sobre a importancia da intuición, da intelixencia suma que provén da experimentación gravada no subconsciente e do establecemento dun xeito de vida elexido sobre a valor que lle damos á autoesixencia condicionada por factores externos fronte á autorrealización como timón suficiente para pilotar a nosa vida. Son reflexións aplicables a toda actividade humana e a toda esixencia competitiva e de obtención de resultados medibles.





[ ... a necesidade de abandonar o xuízo sobre un mesmo e os demais mediante os conceptos de "bo" e "malo" abriranos o camiño para acceder á claridade.]

O estrés é cada vez máis común nunha época na que as presións nos xorden de todos lados. Neste sentido, unha cousa é segura: as presións exteriores seguiranse producindo e probablemente aceleren o seu ritmo e aumenten a súa intensidade. A causa da maior parte do estrés pode resumirse coa palabra "apego". Liberarse do estrés non implica necesariamente privarse de moitas cousas, senón máis ben ser capaz de desprenderse do ego cando sexa necesario, e saber que un seguirá estando ben. É algo que provén do feito de ser máis independente -con máis confianza nos propios recursos para manter a estabilidade-.
Esta sabedoría para crear unha estabilidade interior é un requisito imprescindible para ter unha boa vida nos tempos que corren. Existe un "eu" interior que ten as súas propias necesidades. Este eu que posúe todos os dons e capacidades cos que esperamos conseguir calquera cousa na vida, ten os seus propios requisitos. Trátase de esixencias naturais que nin sequera tiveron que ensinarnos. Cada "eu" número 2 foi dotado ao nacer, independentemente do lugar, dun instinto para realizar a súa natureza.
Quere gozar, aprender, comprender, apreciar, emprender, descansar, ter saúde, sobrevivir, ser libre para ser o que é, expresarse e achegar a súa propia contribución. As necesidades do "eu" número 2 preséntanse cunha urxencia moderada pero constante. Certa sensación de satisfacción embarga a quen está a actuar en sincronía co seu "eu" interior. A cuestión fundamental é saber que tipo de prioridade lle estamos a dar ás necesidades do "eu" número 2 con respecto ás infinitas e opresivas presións exteriores. Cada individuo ten que encontrar a súa propia resposta a esta cuestión.
O maior causante do noso estrés fomos nós mesmos. Pero as esixencias coas que producimos estrés non son realmente nosas, senón que as incorporamos unicamente porque as escoitamos dende pequenos ou porque son aceptadas socialmente. Pronto, estas esixencias comezan a resultarnos moi naturais e é máis doado poñerlle atención a elas que á chamada sutil pero insistente do noso propio ser. O "eu" número 1 non se dá por vencido doadamente nin tampouco o "eu" número 2. Liberámonos do estrés na medida que actuamos dende o noso verdadeiro ser e deixamos que cada momento sexa unha oportunidade para que o "eu" número 2 sexa o que é e desfrute do proceso. Trátase dun proceso de aprendizaxe que dura toda a vida.




                                                         © Foto: Santi Casal

domingo, 22 de febrero de 2015

Competir ou non competir. ¿Temos un plan? ¿Paga a pena?


O certo é que non hai como a espontaneidade para facer dun rato de tormenta de ideas algo singular e inesquecible. Como o rato que pasamos hoxe na Escola de Valores, Tenis e Pádel, en Canabal, despois de xogarmos o partido da liga “rías altas”. I é que a distensión que segue á competición propicia sempre ese estado no que o subconsciente ten presencia suficiente na realidade para que afloren sentimentos con verdade.

¡Qué importante sería que ese estado de fluxo mental fácil, de atención e focalización só no momento presente fora o que presidira a meirande parte do tempo que dura a competición! Desapegarse do pasado, acetar o que está fora do noso control e, por contra, chegar a controlar aquilo que entra dentro das nosas posibilidades...

...Chegar a acadar ese estado de “abandono” no que xa non nos preocupa o resultado para poder centrar toda a nosa enerxía no xogo, e, sobre todo, no xogo interior, na re-descuberta de nos mesmos, na estima dos nosos puntos fortes, porque na medida en que medramos medra a nosa aportación se é que hai un plan, un plan no que as loubanzas externas non pesarán nada en comparanza coa alegría que produce a satisfacción dun anhelo interiorizado.

 ¡ Deportes para ricos!   O outro día espétame un compañeiro da Facultade ao que non vía dende hai corenta anos: ¡Carallo, meu, así que agor...