TORNEO PAVIGRASS EN CANABAL

Hoxe nas finais do torneo Pavigrass que ven de desenvolverse en Canabal durante dúas semanas púxose en evidencia o que xa sabíamos: que para pechar os momentos importantes cunha victoria o factor da concentración e a boa disposición para perseguir o triunfo pesan máis que a mera calidade técnica e, por suposto, que a estética. Nos tres partidos púxose en evidencia que a competición concentra en unha hora e media toda a esixencia posible de focalización nun obxectivo. E salta á vista quen está mais disposto e quen menos. Hai grandísimos xogadores e xogadoras que son tales ata a semifinal aos que lles costa máis aguantar a presión dunha final. Nótase: na mecánica de golpeo, o plano do corpo atrasado no intre de golpear, a xestualización escasa ou negativista, a mirada ausente, a falta de comunicación coa parella... nótase porque non se destila sensación de estar a pasalo ben na pista. Se isto sucede sempre con algúns xogadores/as dicimos que lles falta madeira, e isto e un obstáculo, unha barreira que impide dar un salto cualitativo. Soe ten que ver co carácter e tamén con estigmas ou traumas do pasado que afloran a modo de obsesións e freos diante de probas de grande esixencia. E nese punto onde, se fora preciso ou rendible se fai aconsellable a intervención dun psicoterapeuta que hoxe semella poder contratar só o staff técnico de deportistas de elite. Pero se sucede aleatoriamente dicimos que fulanito non ten o seu día, e iso pásalle a todo o mundo; non é tan grave. Porque días mellores e peores témolos todos e porque no reparto dos minutos de gloria balancease un grao de interese que doutro xeito non existiría. Por tanto, parabéns a todos os que quixeron dar o mellor de si mesmos neste magnífico I TORNEO DE PADEL PAVIGRASS.