PADEL E CRISE

Se a situación económica e moi grave a cousa pasa por practicar actividades custe 0: camiñar, correr, facer ioga, meditación transcendental ou andar a piñas cos colegas.
Mais se a cousa vai de recortes suaves a práctica do pádel non ten por que ser onerosa. Cumpre non deixarse levar por ditados interesados de marcas e clubs de elite e ter unha conciencia clara de que o que nos atrae é xogar deixando outros argumentos para a elección de cada que despois do paso pola pista.
Quero dicir: non toleemos. Hai palas caralludas, modelo ano anterior, por cincuenta ou sesenta euros. A roupa non se gasta apenas, por non haber contacto co contrario. As zapatillas duran máis que en calquera outra práctica, por mor da brandura da superficie. Unhas moi boas zapatillas de cincuenta euros veñen a durar máis de un ano xogando tres veces por semana en sesións de dúas horas. E respecto das pelotas... aquí si que me custa gardar a compostura. A televisión e os torneos fan estragos, pois contaxian unha actitude, mimética, de andar a abrir un bote novo decote. ¿Como é iso? Coa presión que teñen unhas pelotas ben elixidas -aquí o barato e caro- temos subministro para tres sesións polo menos, sobre todo cando xogamos pachangas con menos tensión.
Logo está a elección de club: ¡¡¡¡¡se xogamos máis de 60 horas ao ano xa nos está compensando abonarnos a un club e coa cota xogar centos!!!! Iso individualmente, porque se somos familia o de xogar alugando horas tódolos membros sairía por un ollo da cara.
Por último está o gasto derivado das lesións en pomadas, fisio e xénero protésico. Todo por unha mala praxe: é importante intercalar os días de pista con outros de preparación física de base: interval training, fartlek, carreira continua, ximnasia activa ou pasiva, ioga, alongamentos, potenciación muscular... pero, sobre todo, mellora da resistencia orgánica. Un bo grado de osixenación fará que tomemos as decisións dentro da pista máis axiña e tamén que poidamos asumir que ir a tres sets non é unha condena a morte.

Empuñaduras no Pádel

A escola tradicional arxentina e do levante español insiste dende hai vinte anos en proclamar como únicamente válida a empuñadura continental en tódalas facetas do xogo. É unha teoría contumaz e fundamentalista que choca coa realidade coa realidade dos feitos: estou farto de ver a padeleiros que veñen do tenis rebentando bolas con restos desde a T executados con este de revés, ou en subidas é rede a medio camiño atacar bolas altas con voleas de dereita invertidas empuñando con este de dereita ben extremo.
O cal quere dicir que a riqueza de recursos sempre fai ao xogador máis forte se sabe usala como arsenal potente e favorecer da vantaxe estratéxica e non para suplir a incapacidade de dar golpes planos e rápidos cando é preciso.
En definitiva, o pádel e o tenis non son antagónicos. Esa era outra lenda urbana que hoxe xa temos desterrado desde o coñecemento e a experimentación. Sobre todo aos padeleiros favorécelle moito pasar de cando en vez pola pista de tenis, para ampliar os conceptos de empuñadura e tamén para tomar conciencia de amplos percorridos e ángulos moi difíciles de cubrir. Logo, na pista de pádel, todo semella máis doado e, sobre todo, máis a man.

PREGUNTA: ¿Tipo de empuñadura de Sebastián Lafón neste golpe de revés executado na final mixta do Torneo Pavigrass?

TORNEO PAVIGRASS EN CANABAL

Hoxe nas finais do torneo Pavigrass que ven de desenvolverse en Canabal durante dúas semanas púxose en evidencia o que xa sabíamos: que para pechar os momentos importantes cunha victoria o factor da concentración e a boa disposición para perseguir o triunfo pesan máis que a mera calidade técnica e, por suposto, que a estética. Nos tres partidos púxose en evidencia que a competición concentra en unha hora e media toda a esixencia posible de focalización nun obxectivo. E salta á vista quen está mais disposto e quen menos. Hai grandísimos xogadores e xogadoras que son tales ata a semifinal aos que lles costa máis aguantar a presión dunha final. Nótase: na mecánica de golpeo, o plano do corpo atrasado no intre de golpear, a xestualización escasa ou negativista, a mirada ausente, a falta de comunicación coa parella... nótase porque non se destila sensación de estar a pasalo ben na pista. Se isto sucede sempre con algúns xogadores/as dicimos que lles falta madeira, e isto e un obstáculo, unha barreira que impide dar un salto cualitativo. Soe ten que ver co carácter e tamén con estigmas ou traumas do pasado que afloran a modo de obsesións e freos diante de probas de grande esixencia. E nese punto onde, se fora preciso ou rendible se fai aconsellable a intervención dun psicoterapeuta que hoxe semella poder contratar só o staff técnico de deportistas de elite. Pero se sucede aleatoriamente dicimos que fulanito non ten o seu día, e iso pásalle a todo o mundo; non é tan grave. Porque días mellores e peores témolos todos e porque no reparto dos minutos de gloria balancease un grao de interese que doutro xeito non existiría. Por tanto, parabéns a todos os que quixeron dar o mellor de si mesmos neste magnífico I TORNEO DE PADEL PAVIGRASS.

O meu primo Cesáreo

Tiña (finado en 2008) eu un primo, Cesáreo, que emigrara a México cando España só exportaba melóns e alpargatas. Na capital federal entrara a traballar nunha consultoría que asesoraba a empresas dirixida por asturianos. A mellor virtude de Cesáreo era a confidencialidade. Con iso suplía a súa absoluta carencia de habilidades ou coñecementos profesionais. Porque ao xefe o que lle gustaba era telo de escoitador e contarlle as súas fazañas deportivas e sexuais. Un día de corenta e cinco graos que foran dar conta de dúas caixas de coronita acompañadas duns pratos de saltóns churruscados o xefe díxolle que fixera o amor con catro mulleres durante toda a noite e logo chamarao o príncipe de Hohenloe para xogar con el o Torneo de Pádel de Cancún, no que chegaron á final, desputada contra unha parella que logo sería campiona do mundo. Entre rolda e rolda -contaba- os xogadores eran agasallados con Chardonnay e langosta, servidos na intimidade de reservados, por mulleres espidas expertas nunha novedosa técnica de masaxes reparadores aplicados co corpo bañado en aceites orientais.
Por iso cando o Cesáreo me preguntou nas festas de Pastoriza que si no meu club -Canabal- cando practicabamos o pádel gozábamos de ingredientes desa índole non tiven máis remedio que dicirlle a verdade. E gustoulle tanto que durante os dous anos que lle quedaban de vida adquiriu a única destreza da súa existencia e estableceu lazos sociais que o salvaron de caer na depresión aínda non momentos máis duros. E con birras nos terceiros tempos no lugar do Chardonnay e o masaxe da brisa mariña templándolle os humores.

BIOTIPOS NO PÁDEL

Un deporte que arrasa entre as mulleres.

A musculatura máis importante no pádel e a do cerebro. Así como no tenis a estatura media dos top cen e de 1,87 para os homes e de 1,73 no caso das mulleres, no pádel redúcese a 1,77 para os homes e 1,68 para as femias. Por contra os xogadores de pádel presentan un índice de masa corporal de 26,5 nos Homes e 24 nas Mulleres fronte aos 24,8 e 22,4 na esfera do tenis.
Conclusión: os padeleiros/as non soen ser moi altos, o cal lles permite chegar ben ás frecuentes bolas baixas e tamén ser máis rápidos nas saídas de parede e subidas á rede. A musculatura é híbrida entre estriada e alongada, con dominancia da primeira nos homes e da segunda nas mulleres. Unha pequena presencia de adiposidade non penaliza o bo desenvolvemento na pista. Temos exemplos ilustres dilo no TOP 10 de Galicia. De feito unha das mellores parellas do momento está formada por dous pesos pesados; iso si: teñen unha man prodixiosa e unha colocación na pista impecable.
Ao primar máis a rapidez e a boa coordinación que a forza, o certo é que resulta ser unha actividade que, como o Balón volea ou o tenis de mesa, favorece de xeito diferencial o crecemento harmónico do corpo feminino. As pistas están cheas de exemplos que confirman esta tese. Por tanto, esa función escultora do corpo é outro dos grandes atractivos do deporte da pala entre as damas, e unha clave máis do seu éxito.

O CONFLICTO ENTRE BANDEXA E REMATE (Defensa da alegría)

É importante saber elixir entre bandexa e remate tendo en conta non só o obxectivo buscado co golpe senón tamén a nosa capacidade para executalo correctamente dependendo da nosa posición no tapete.
En xeral o de rematar desde o fondo da pista para traer a pelota de volta ao noso campo e algo que poucos xogadores poden facer con frecuencia. Por tanto, lonxe da rede aumenta a necesidade de desenvolver recursos entre unha bandexa ben orientada e os remates con variedade de efectos.
Fronte a obcecación, propia de xogadores ben atrevidos, polo remate está o caso contrario: a elección privativa da bandexa onde debería executarse unha volea gañadora ou mesmo unha saída por tres ou por catro metros. Esta actitude xa de falta de atrevemento, de encollemento do brazo, é moi frecuente entre xogadores de carácter feble, que teñen máis medo a perder que convicción nas súas posibilidades de triunfo.
Bandexear a un metro ou dous da rede no canto de volear ou rematar definitivamente denota unha pusilanimidade que antes ou despois acaba por inclinar a balanza en favor de contrarios algo máis resoltos. Gañar é, antes ca nada, unha cuestión mental, un xeito de ser, unha filosofía da vida. O medo a facelo reflicte un conflito da personalidade, alimentada polo medo á liberdade, a ser un mesmo, a aceptarse para logo medrar. O deporte e o pádel en particular pode ser unha chave terapeútica para o cambio, para visualizarnos superando obstáculos. Ingredientes precisos: alegría e mente positiva.

¿UN DEPORTE DE PIJOS?

Polo feito de que Aznar ganara tódolos anos un torneo no Levante hispano tendo de parella a Alberto Rodríguez Piñón non podemos inferir que o pádel sexa un deporte para vantaxistas. Si que é certo que a vaidade é unha paixón motivadora que subxace en este deporte como en poucos. Hai un clima de interese desmedido por mostrar as propias habilidades e falar dos resultados acadados en este ou en aquel torneo. É humano. Os clubs sábeno e saben tamén que teñen aí a súa razón de ser principal como animadores deportivos. Non hai como alimentar esa natural tendencia a que o entorno social integre aos seus individuos en razón da súa capacidade de liderado e tamén de mellora e crecemento.
Bromas aparte e sabendo como sabemos que si hai empanada e cervexa gratis a familia do pádel prolonga aínda máis as súas relacións de tarde de verán, o certo é que o pádel, como calquera outra actividade humana, é unha actividade complexa para cuxa sublimación precisa do meirande esforzo humano e, aínda máis, de talento e carácter. Chegado o intre da competición toda a feira da vaidades importa ben pouco. O que cobra interese e protagonismo principal e o que houbo antes de esforzo persoal e o que hai no presente de capacidade para abstraerse do accesorio e concentrarse no principal: acadar a excelencia. O pádel, como tantas outras actividades nas que o ser humano concentra a súa potencia creativa, aflora como unha escola da vida.