PÁDEL EN TEMPO DE CRISE

As expectativas son de que o paro aínda vai seguir medrando ate o vintesete e medio por cento para tocar fondo no dous mil trece, e logo iniciar unha lenta ¿? recuperación a partires de 2014.
É un feito que moitos do afeccionados ao pádel tiveron que recortar drásticamente o número de sesións para priorizar as partidas máis elementais, destinadas á vivenda, alimentación, educación dos fillos, etc. Logo hai que pensar en canto presuposto podemos gastar en aluguer de pistas ao mes e buscar a mellor fórmula para convertilo nun nº de prácticas razoable. Así, para un presuposto reducido, de por exemplo 30 euros/mes, a opción máis interesante pasaría por buscar un club no area metropolitana, canto máis preto mellor, que ofreza ben un sistema de bonus ben a través dunha cota de abonado a posibilidade de abaratar moito o importe por hora. Esta última opción é a máis aconsellable sobre todo se xoga toda a familia. Por último algunhas recomendacións para que o diñeiro non se esfume lentamente:
Levar a botella de auga da casa, e mellor aínda se é da billa, filtrada cunha xerra Brita (custo por litro: 4 cts.).
Elección do material: hai magníficas zapatillas e palas de tempadas anteriores moi rebaixadas. As primeiras abonda con que sexan estables e teñan moi boa amortiguación. En canto ás palas, seica toleamos ou que? Temos unha morea delas para probar entre as que teñen os compañeiros para non ter que dar paus de cego e andar a cambiar cada vez que sentimos falar dun modelo novo que atesoura tecnoloxía herdada da NASA o o carallo vintecinco. O avance só estriba na tutorización e no grao de motivación. E ¡ollo!: non son mellores as clases máis caras. Hai profesores honrados moi eficaces pero sen moita sona porque non se promocionan desde a faceta de xogadores. Profesores moi formados, con experiencia e mestría que ademais personalizan as clases. Son a antítese deses outros profesores estrela que semellan interpretar as clases como unha oportunidade para amosar as súas destrezas na volea e manteñen aos alumnos case que toda a hora no fondo da pista desorientados e en loita coas súas discapacidades en vez de explotar as súas capacidades. Agora ben, o que pague 400 euros ao mes porque lle conten contos chineses e para poder presumir de que recibe clases de Fulanito ou Menganito, pois problema del e un “hurra” polo vendedor de fume. O peor é que ao mesmo tempo chóranlle a merenda aos cativos ou escatiman nun seguro deportivo.

¡E as palas! Para a meirande parte de xogadores de club investir 240 euros e unha boutade. Hainas coas mesmas prestacións por 70.
Ben, os seres humanos sómosche así de vaidosos. Logo, para lavar a conciencia despois de gastar 1.500 euros ao ano por interpretar o deporte como unha boutique e unha pasarela á estimación social se donan parte das recadacións dos torneos a causas solidarias. ¿? Non sería mellor facerse socio co que se aforrara na práctica desmesurada no fondo e nas formas?
Como non atopar semellanzas cos rastrillos de Nadal organizados polas Pititas e as marquesas de Pitiminí para recadar catro cadelas e logo volver ás súas mansións a pifar viúva de Clicquot sen remordementos para brindar polo éxito da mesa petitoria?
Que non, home, que non. O deporte é o deporte, federado ou popular, e os convencionalismos sociais son outra cousa... son o teatro do mundo.

PADEL E CRISE

Se a situación económica e moi grave a cousa pasa por practicar actividades custe 0: camiñar, correr, facer ioga, meditación transcendental ou andar a piñas cos colegas.
Mais se a cousa vai de recortes suaves a práctica do pádel non ten por que ser onerosa. Cumpre non deixarse levar por ditados interesados de marcas e clubs de elite e ter unha conciencia clara de que o que nos atrae é xogar deixando outros argumentos para a elección de cada que despois do paso pola pista.
Quero dicir: non toleemos. Hai palas caralludas, modelo ano anterior, por cincuenta ou sesenta euros. A roupa non se gasta apenas, por non haber contacto co contrario. As zapatillas duran máis que en calquera outra práctica, por mor da brandura da superficie. Unhas moi boas zapatillas de cincuenta euros veñen a durar máis de un ano xogando tres veces por semana en sesións de dúas horas. E respecto das pelotas... aquí si que me custa gardar a compostura. A televisión e os torneos fan estragos, pois contaxian unha actitude, mimética, de andar a abrir un bote novo decote. ¿Como é iso? Coa presión que teñen unhas pelotas ben elixidas -aquí o barato e caro- temos subministro para tres sesións polo menos, sobre todo cando xogamos pachangas con menos tensión.
Logo está a elección de club: ¡¡¡¡¡se xogamos máis de 60 horas ao ano xa nos está compensando abonarnos a un club e coa cota xogar centos!!!! Iso individualmente, porque se somos familia o de xogar alugando horas tódolos membros sairía por un ollo da cara.
Por último está o gasto derivado das lesións en pomadas, fisio e xénero protésico. Todo por unha mala praxe: é importante intercalar os días de pista con outros de preparación física de base: interval training, fartlek, carreira continua, ximnasia activa ou pasiva, ioga, alongamentos, potenciación muscular... pero, sobre todo, mellora da resistencia orgánica. Un bo grado de osixenación fará que tomemos as decisións dentro da pista máis axiña e tamén que poidamos asumir que ir a tres sets non é unha condena a morte.