En los niveles de aficionado en cuya escala de valores el pádel cumple una función distractiva pareciera que los partidos están exentos de la ansiedad que produce la exigencia máxima. Sin embargo hasta en las pachangas de urbanización el personal acaba poniéndose retos, no sólo por el mismo sino también por no defraudar a su pareja o a la peña. En todo caso y después de una larga trayectoria competitiva en deportes de equipo e individuales se me antoja que la primera gran carga de trabajo para facilitar la focalización está en la sistematización de los gestos técnicos: no tener que pensar como hacer las cosas la mayoría del tiempo, y dejar para los cambios de ritmo, las decisiones creativas, los golpes de mando ese margen de pensamiento anticipado. Y diré más: aún en esos casos en que parece que nuestro jugador/a admirado tiene ángel, goza de esa inspiración divina en forma de relámpago pudiera ser que las mismas decisiones divergentes que hacen de ese jugador algo singular también están sistematizadas, superentrenadas. Sin caer en el pesimismo a que puede conducir la confirmación del determinismo fruto del sobreentrenamiento, lo cierto es que estamos ante un deporte muy rápido, de decisiones que vienen dadas casi siempre de antemano y que sólo cuando hay una gran superioridad sobre el rival permite alegrías sistemáticas y dispensas estratégicas: o sea, experimentos con gaseosa.
lunes, 17 de junio de 2013
FOCALIZACIÓN versus EXPERIMENTOS CON GASEOSA
Desfilan por la red iles de páginas donde se describen técnica y consejos para mejorar la capacidad de concentrarse en el presente. En las escuelas de pádel se ponen en práctica modelos matemáticos y rejillas numéricas que los alumnos deben cubrir cada vez en menos tiempo para mejorar la concentración.
En los niveles de aficionado en cuya escala de valores el pádel cumple una función distractiva pareciera que los partidos están exentos de la ansiedad que produce la exigencia máxima. Sin embargo hasta en las pachangas de urbanización el personal acaba poniéndose retos, no sólo por el mismo sino también por no defraudar a su pareja o a la peña. En todo caso y después de una larga trayectoria competitiva en deportes de equipo e individuales se me antoja que la primera gran carga de trabajo para facilitar la focalización está en la sistematización de los gestos técnicos: no tener que pensar como hacer las cosas la mayoría del tiempo, y dejar para los cambios de ritmo, las decisiones creativas, los golpes de mando ese margen de pensamiento anticipado. Y diré más: aún en esos casos en que parece que nuestro jugador/a admirado tiene ángel, goza de esa inspiración divina en forma de relámpago pudiera ser que las mismas decisiones divergentes que hacen de ese jugador algo singular también están sistematizadas, superentrenadas. Sin caer en el pesimismo a que puede conducir la confirmación del determinismo fruto del sobreentrenamiento, lo cierto es que estamos ante un deporte muy rápido, de decisiones que vienen dadas casi siempre de antemano y que sólo cuando hay una gran superioridad sobre el rival permite alegrías sistemáticas y dispensas estratégicas: o sea, experimentos con gaseosa.
En los niveles de aficionado en cuya escala de valores el pádel cumple una función distractiva pareciera que los partidos están exentos de la ansiedad que produce la exigencia máxima. Sin embargo hasta en las pachangas de urbanización el personal acaba poniéndose retos, no sólo por el mismo sino también por no defraudar a su pareja o a la peña. En todo caso y después de una larga trayectoria competitiva en deportes de equipo e individuales se me antoja que la primera gran carga de trabajo para facilitar la focalización está en la sistematización de los gestos técnicos: no tener que pensar como hacer las cosas la mayoría del tiempo, y dejar para los cambios de ritmo, las decisiones creativas, los golpes de mando ese margen de pensamiento anticipado. Y diré más: aún en esos casos en que parece que nuestro jugador/a admirado tiene ángel, goza de esa inspiración divina en forma de relámpago pudiera ser que las mismas decisiones divergentes que hacen de ese jugador algo singular también están sistematizadas, superentrenadas. Sin caer en el pesimismo a que puede conducir la confirmación del determinismo fruto del sobreentrenamiento, lo cierto es que estamos ante un deporte muy rápido, de decisiones que vienen dadas casi siempre de antemano y que sólo cuando hay una gran superioridad sobre el rival permite alegrías sistemáticas y dispensas estratégicas: o sea, experimentos con gaseosa.
viernes, 24 de mayo de 2013
LOS ESTADIOS POR LOS QUE SE LLEGA A SER COORDINADO, TAMBIÉN EN EL PÁDEL
LA IMPORTANCIA DEL GATEO EN EL DESARROLLO MOTOR
© Sonia, en su blog Cuando no todos son TDAH, muy recomendable por cierto
Muchos padres no conocen la importancia del gateo para desarrollar correctamente el cerebro. Mediante el gateo los pequeños niños desarrollan la visión, la tactilidad, el habla, el equilibrio, además de otras importantes funciones. Hoy en día la mayoría de los bebés
no se arrastran, ni gatean lo suficiente, no se les da la oportunidad
de moverse libremente por el suelo, y esto puede causar futuros
inconvenientes.
El gateo es el resultado de una evolución en el control del cuerpo.
Es un movimiento armónico, simétrico, coordinado que proporciona a la
columna un alivio rápido y efectivo desde las primeras jornadas del
ejercicio. Los bebés suelen empezar a gatear hacia los ocho a nueve
meses, algunos lo hacen alrededor del año, otros a los seis meses,
mientras que hay niños que aprenden a caminar sin haber gateado nunca.
Para el bebé esta es una etapa muy importante en su desarrollo evolutivo ya que les
ayuda a fortalecer y desarrollar los músculos de sus brazos, piernas,
espalda y cuello, así como las articulaciones de todo su cuerpo.
Mediante el gateo el bebé desarrolla sus sentidos y desarrolla la
autonomía, ya que al abandonar la quietud, el bebé comienza a decidir
hacia dónde ir y por dónde moverse, lo cual es fundamental para que
pueda ir aprendiendo a tomar sus propias decisiones.
A continuación le brindamos algunos aspectos que puedae darle a conocer sobre la importancia del gateo.
1. El gateo es una de las bases para el desarrollo cerebral
y educativo del niño. Gracias al gateo se van creando las rutas de
información neurológica entre los dos hemisferios, esto quiere decir,
que va a facilitar el paso de información esencial del un hemisferio a
otro, permitiendo la maduración de las diferentes funciones cognitivas.
2. Desarrolla el patrón cruzado,
es decir, la función neurológica que hace posible el desplazamiento
corporal organizado y en equilibrio del cuerpo humano. Esto implica que
el brazo derecho va sincronizado con el pie izquierdo y el brazo
izquierdo con el pie derecho.
3. Desarrolla el sistema vestibular de suma importancia para activar la emisión de señales de los dos laberintos del oído al cerebelo, el desarrollo de esto permite que el bebé desarrolle su percepción, así el podrá saber a ciencia cierta dónde están todos y cada uno de los puntos de su propio cuerpo, así el cerebro puede ordenar a cada parte particular que actue conforme a las necesidades que se presenten en forma ordenada e independiente.
4.- Otro aspecto que permite desarrollar el gateo es la convergencia visual,
el bebé al mirar al suelo para colocar la mano o la rodilla
convenientemente, el proceso de convergencia es cuando el bebé enfoca
ambos ojos en un punto a la distancia que atrae su interés. Por ejemplo
si se dirige a un punto gateando, dirige ambos ojos al infinito; la
idea es desarrollar esta convergencia mediante ejercicios que faciliten
la acomodación visual. Se sabe por estudios optométricos, el gateo
influye bastante en evitar problemas visuales a futuro.
5.- El gateo ayuda al niño a determinar el espacio que le rodea,
con lo cual motiva su desarrollo neorológico obteniendo información
del ambiente, que le permitirá ejecutar una interacción social.
6.- Ayuda a desarrollar la “dominación hemisférica”,
proceso por el cual se incrementan las habilidades de los niños; es de
señalar que los hemisferios determinarán el empleo de la parte derecha
o izquierda del cuerpo en tal o cual acción que el niño realice.
7.- Mediante el gateo se va desarrollando la coordinación cerebral ojo-mano.
Cuando el niño gatea se establece entre ambos una distancia similar a
la que más adelante habrá entre ojo y mano a la hora de leer y
escribir. Por tanto, el gateo favorece decisivamente la aparición
temprana de ambas funciones -leer y escribir- con los beneficios
adicionales que ello conlleva intelectualmente.
Por
ello es muy importante poder darle la oportunidad a los bebés de
gatear libremente, muchas veces no les permitimos realizarlo porque
siempre estamos pendientes a que se vayan a ensuciar, o que se pueden
hacer daño, o por cuestión de seguridad pensamos que mejor están en el
corral, limitando su espacio para la exploración, para que se puedan
trasladar por diversos lugares fortaleciendo su autonomía y
seguridad.
Los padres o adultos a cargo de los niños deben buscar brindar un espacio en que el niño pueda desplazarse con facilidad.
No obligarlo a ponerse de pie, el niño lo hará cuando realmente se
sienta seguro. Si lo presionamos, y el niño no se siente preparado lo
más probable es que pronto se desanime y no quiera volver a pararse, ya
que lo que hemos logrado es haberlo bloqueado.
Es recomendable poder adaptar la casa para que el niño pueda gatear libremente.
Debemos cerrar los lugares peligrosos, como los enchufes, tener
cuidado con las esquinas de los muebles. Es también importante poder
tener en cuenta la ropa que usa el niño cuando gatea, está debe de ser
cómoda, es preferible que no use zapatos.
Los niños necesitan siempre una motivación para que puedan sentirse interesados para poder realizar las actividades sobre todo si son nuevas para él. Es muy probable que los niños en un inicio no quieran gatear
ya que es un ejercicio que ellos deben de ir realizando poco a poco,
por ello, es muy importante acompañarlo en esta nueva etapa y lo
motivaremos con ayuda de su juguete preferido o algún otro juguete que
colocaremos a cierta distancia del niño y estimularlo a gatear para
poder irlo a buscar.
lunes, 14 de enero de 2013
domingo, 30 de diciembre de 2012
¿esquecer o tenis para xogarmos ao pádel?
Cumpre aproveitar o moito que leva
interiorizado o tenista respecto a mecanismos automáticos de
resposta no canto de atacar unha bola. A técnica de golpeo, as
empuñaduras, a posición dos pes e ombreiras, a visión do campo e o
campo de visión... ¡tantas cousas en común, e, sobre todo, a
mentalidade de que unha tendencia contraria sempre se pode cambiar e
unha tendencia positiva hai que certificala sen vendela pel antes de
cazar ó oso.
Pero xa concretando sobre as rutinas na
elección das armas para seren utilizadas na cancha de dez por vinte
metros, dúas cosas son as máis difíciles de incorporar por parte
dun tenista cando se decide a coller a pala:
-Incluír o globo no seu habano de
golpes. Diría máis: convertelo no golpe máis utilizado, como
defensa para volver recuperar a posición, o tiralo como un golpe de
ataque, porque nos permite avanzar ate a rede. GLOBOS, GLOBOS,
GLOBOS. Eses golpes tan denostados por algúns e que mesmo teñen
provocado que algún amigo se fartara e abandonara partidos porque
para eles o tenis pode tratarse de que o contrario lles xogue para
darlles pracer, ou sexa, para que poidan gañar.
-Golpear suave, golpear forte, cambios
de ritmo, sacar a bola o deixala morta alí onde aniñan as arañas,
no rincón, buscar espazos pero tirar moito ao medio, e XOGAR
TEMPERADO, sen urxencias, suave e en flexión, tendo conta de que a
forza nos se volva nun argumento en contra para golpear potente só
con bolas vantaxosas para definir.
Por tanto a técnica que trae o tenista
á pista pequena é un filón. Só se trata de axustar a mentalidade.
lunes, 3 de diciembre de 2012
POSTA A PUNTO INVERNAL
Esta é a época do ano na que convén
intensificar a preparación xenérica de base que nos vai dar un plus
de eficacia no noso desenvolvemento nas competicións do curso
vindeiro. E o momento de ir enriquecendo o traballo aeróbico e de
readquisición de resistencia iniciado en Setembro coa introdución
de exercicios nos que a presencia de cargas e a realización a
velocidades altas nos vaian proporcionado esa potencia que marca a
diferencia cando se trata de definir e conseguir pechar puntos.
Cando falamos de cargas non hai que
volverse tolos. Con frecuencia nin é preciso darse da alta nun
ximnasio e acceder a eses tremendos aparatos de ximnasia pasiva. Se
se pode, coa tutela dun monitor fan máis doada a planificación.
Pero si non, ¿Para que está o binomio propio corpo versus lei da
gravidade. Que llelo pregunten aos monxes de Saolín, capaces de
tombar a xigantes coa súa capacidade para concentrar a forza
explosiva de sesenta quilos nun punto e nun tempo.
Hoxe as nosas técnicas occidentais de
mellora da forza e da potencia son debedoras da tradición oriental,
con orixe nos asanas do ioga e termo nas artes marciais, que xa
incluían o movemento. Temos na rede unha grande bibliografía para
ir traballando a forza muscular dun xeito san e equilibrado, mesmo
nunha tandiña curta de exercicios logo dun trote de quencemento.
PECTORAIS, HOMBREIRAS, TRICEPS:
flexións hindús, flexións de brazos cos xeonllos apoiados,
extensións dos cóbados con mancuernas.
CUADRICEPS: flexións de pernas co
lombo apoiado na parede.
PANTORRILLAS (Prevención picadas nos
xemelgos): extensión de talóns mobilizando cargas.
PERNAS, tódolos grupos musculares:
costas, split búlgaro, subir escaleiras lastrado...
miércoles, 22 de agosto de 2012
IDADE PARA INICIARSE NO PADEL
Entre os oito e os dez anos semella a mellor idade para iniciarse no padel, con clases específicas. Facelo antes pode ser un argumento interesante para os monitores pero hai que deixar claro que desde os tres ou catro anos o enfoque das clases sería semellante á asistencia a actividade de multideportes: para facer aos cativos máis coordinados, socializalos e, sobre todo, procurarlles diversión motivadora e elementos de creatividade a través do lúdico.
Pasar antes pola familiarización co tenis axuda a conseguir a excelencia logo no padel. Para ser un xogador notable pode abondar coas clases de padel. Pero para dominar o habano de empuñaduras e a realización de golpes dun xeito natural o tenis é o precursor por elección. Sei que é unha opinión controvertida pero os feitos avalan esta tese: non só porque a meirande parte das estrelas do padel foron antes xogadores de tenis; nos nosos clubes temos visto a progresión, rápida e tamén máis duradeira, dos tenistas do equipo de competición e a súa facilidade para asimilar os xestos técnicos que requiren dunha boa biomecánica.
Pasar antes pola familiarización co tenis axuda a conseguir a excelencia logo no padel. Para ser un xogador notable pode abondar coas clases de padel. Pero para dominar o habano de empuñaduras e a realización de golpes dun xeito natural o tenis é o precursor por elección. Sei que é unha opinión controvertida pero os feitos avalan esta tese: non só porque a meirande parte das estrelas do padel foron antes xogadores de tenis; nos nosos clubes temos visto a progresión, rápida e tamén máis duradeira, dos tenistas do equipo de competición e a súa facilidade para asimilar os xestos técnicos que requiren dunha boa biomecánica.
jueves, 2 de agosto de 2012
A vigorexia e incompatible coa vida sa e coa competición
Importancia da preparación xenérica de base
A competición interclubes e o calendario de torneos de pádel conceden aos meses de Setembro a Decembro -un inverno adiantado- unha importancia decisiva no que atinxe a mellorar a resistencia e, fundamentalmente no segundo bimestre, a forza e a aceleración, a potencia.
Os adestradores de Atletismo sabemos que sin facer un bó inverno non é posible competir logo ben. A resistencia mellorámola con traballo aeróbico, carreira continua, e tamén con débeda de osíxeno: interválico, costas, fsrtlek -xogo de ritmos e distancias-, series intensas con recuperación completa ou ben de intensidade algo menor mais con recuperación incompleta entre serie e serie.
Dúas veces á semana introducimos circuitos no ximnasio, con series isométricas, ximnasia pasiva, pesas -cargas pequenas e moitas repeticións a ritmos altos-. A natación non é moi complementaria. Mellor nadar con pouca intensidade, sobre todo a espalda, para aderezar a columna, e se é no mar aínda mellor polas moitas virtudes da talasoterapia.
Trátase sobre todo de atopar un peso equilibrado, unha tonicidade e unha condición óptimas para que a posta en acción sexa rápida, natural e favorecida por unha mecánica que non atope lastres na anatomía.
Hai pouco asistín a unhas semifinais dun torneo importante. A parella que ao fin gañaría non sumaba máis de 130 quilos. A aceleración do brazo, en aparencia un tendón groso coa carne xusta, e as pronacións do antebrazo e do pulso bastaban para sacar con facilidade a bola por catro e por tres, sen esforzos agónicos.
Enfronte, dous mastodontes hipertrofiados laiábanse de que a bola non andaba. E, como ía andar se para mover aquelas estruturas facían falta poleas!Só sacaban partido de finalizacións a carón da rede. Para o resto do xogo e para os remates algo máis lonxe era evidente a penalización que supoñía ter traballado o conceto de forza baseado só no volume de masa muscular e non na explosión e na subida do umbral a partires do cal se acumulan lactatos. O partido rematou prematuramente por unha rotura fibrilar nun xamelgo que xa se queixara ao remate do primeiro set. Por tanto, carreira continua, fartlek e prudencia no ximnasio: a meirande parte das veces abonda con traballar contra a resistencia do peso do noso propio corpo. A vigorexia e incompatible cunha vida sa e xa non digamos co rendemento competitivo.
A competición interclubes e o calendario de torneos de pádel conceden aos meses de Setembro a Decembro -un inverno adiantado- unha importancia decisiva no que atinxe a mellorar a resistencia e, fundamentalmente no segundo bimestre, a forza e a aceleración, a potencia.
Os adestradores de Atletismo sabemos que sin facer un bó inverno non é posible competir logo ben. A resistencia mellorámola con traballo aeróbico, carreira continua, e tamén con débeda de osíxeno: interválico, costas, fsrtlek -xogo de ritmos e distancias-, series intensas con recuperación completa ou ben de intensidade algo menor mais con recuperación incompleta entre serie e serie.
Dúas veces á semana introducimos circuitos no ximnasio, con series isométricas, ximnasia pasiva, pesas -cargas pequenas e moitas repeticións a ritmos altos-. A natación non é moi complementaria. Mellor nadar con pouca intensidade, sobre todo a espalda, para aderezar a columna, e se é no mar aínda mellor polas moitas virtudes da talasoterapia.
Trátase sobre todo de atopar un peso equilibrado, unha tonicidade e unha condición óptimas para que a posta en acción sexa rápida, natural e favorecida por unha mecánica que non atope lastres na anatomía.
Hai pouco asistín a unhas semifinais dun torneo importante. A parella que ao fin gañaría non sumaba máis de 130 quilos. A aceleración do brazo, en aparencia un tendón groso coa carne xusta, e as pronacións do antebrazo e do pulso bastaban para sacar con facilidade a bola por catro e por tres, sen esforzos agónicos.
Enfronte, dous mastodontes hipertrofiados laiábanse de que a bola non andaba. E, como ía andar se para mover aquelas estruturas facían falta poleas!Só sacaban partido de finalizacións a carón da rede. Para o resto do xogo e para os remates algo máis lonxe era evidente a penalización que supoñía ter traballado o conceto de forza baseado só no volume de masa muscular e non na explosión e na subida do umbral a partires do cal se acumulan lactatos. O partido rematou prematuramente por unha rotura fibrilar nun xamelgo que xa se queixara ao remate do primeiro set. Por tanto, carreira continua, fartlek e prudencia no ximnasio: a meirande parte das veces abonda con traballar contra a resistencia do peso do noso propio corpo. A vigorexia e incompatible cunha vida sa e xa non digamos co rendemento competitivo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
¡ Deportes para ricos! O outro día espétame un compañeiro da Facultade ao que non vía dende hai corenta anos: ¡Carallo, meu, así que agor...
-
¡ Deportes para ricos! O outro día espétame un compañeiro da Facultade ao que non vía dende hai corenta anos: ¡Carallo, meu, así que agor...
-
A escola tradicional arxentina e do levante español insiste dende hai vinte anos en proclamar como únicamente válida a empuñadura continenta...
-
¡Be water, my friend! Hay jugadoras y también jugadores que entran en la pista desde el minuto uno tan derechos como modelos de pasare...


