AS LESIÓNS MÁIS FRECUENTES

ROTURA DE FIBRAS NOS XAMELGOS

a) Situacións: posta en acción, arrancadas violentas, saltos en vertical, saídas de parede.

b) Factores facilitadores: peso elevado, falta de tensión, quencemento insuficiente, xesto mal acompañado por toda a biomecánica, fibra moi estriada.

c) Prevención: estiramentos, quencemento, vendaxe funcional compresivo de polímero, pomada quente, plantilla de Mueller con efecto de descarga e facilitadora da posta en acción, dieta rica en magnesio.


TENDINITE ROTULIANA

a) Situacións: flexión pronunciada e reiterada de pernas, multisaltos en vertical e en profundidade.

b) Factores facilitadores: sobreuso, sobrecarga, exceso de horas de pista, actividade sobre chan duro, calzado inadecuado: duro, gastado, de perfil contrario ao tipo de pisada. Exceso de peso, roupa de abrigo que non dea soltura ao nivel do cuadriceps, rótula e inserción tibial.

c) Prevención: zapatilla con boa amortiguación e indicada para o tipo de pisada , fortalecemento do cuadriceps, cinta rotuliana.


Literatura: respecto das zapatillas teño visto a xogadores/as que engaden a un calzado que dispón de boa amortiguación unhas plantillas mitigadoras dos impactos, tipo Sorbotone. Dende o meu punto de vista baseado na experiencia, é contraproducente: os músculos e os tendóns, tódalas insercións nas articulacións precisan desenvolver a aprendizaxe de reacción fronte aos impactos e liberar, de volta, a enerxía recibida. Con un exceso de acolchamento ese aprendizaxe e esa reacción natural non se producen e increméntase a indefensión fronte ao caso de experimentar puntualmente impactos maiores dos habituais.
Na meirande parte dos casos é a xenética a que predetermina o desenvolvemento, cos anos, das tendinopatías rotulianas. Aquí cumpre referírmonos ao Osgood Slatter desatendido en fases de crecemento: a inserción da tibia na patela rotuliana rexistra microfragmentacións óseas que, aínda sendo reabsorbidas polos tecidos brandos co tempo derivan en calcificacións que fan perder a elasticidade do tendón. As veces compensa un peiteado cirúrxico a ese nivel.
En próximos capítulos falaremos de outras lesións tamén frecuentes e inhabilitadoras en maior ou menor grao: fascite plantar, espolón, rotura de tendón de Aquiles e roturas parciais ou totais de menisco e ligamento lateral ou cruzado.

Caso aparte pola súa especificidade respecto do mundo da raqueta, a pala e os paos de golf é o da tan común TENDINITE a nivel de OMBREIRA, CÓBADO E PULSO.
Aquí xoga un papel ben primordial o aspecto da ortodoxia técnica. O revés e o remate (e o saque no tenis) executados de xeito pouco natural favorecen a exacerbación da lesión a nivel de Cóbado e ombreira, se ben a saída do tendón dos soportes de graxa na ombreira ten máis que ver co remate alto mentres a epicondilite de cóbado está máis relacionada co revés. O pulso perdoa pouco tódolos golpes sucios e tamén a violencia da dereita contra bolas sen presión, ou molladas... os restos de revés forzado, as ferramentas en mal estado (palas rotas, cordas con moita tensión...). Con carácter xeral é primordial que o agarre non sexa nin excesivamente prensil nin frouxo de máis. Nel deben participar tódolos dedos e o abrazo da palma con apoio na zona hipotenar.
O cóbado é unha articulación ceibe nos humanos. Este concepto convén traballalo ben e moito nas clases de volea alta de revés. Hai verdadeiros armarios de cen quilos de peso e biceps e triceps coma os de Silvester Stallone aos que lles corre a bola catro veces menos que aos alevíns nenos e nenas de trinta e cinco quilos que adestra a equipa de monitores da nosa escola. Sobre todo na volea alta de revés, onde decide a articulación libre do cóbado para describir ben en parábola ben en baixada en plano oblicuo e cortado un golpe no que a aceleración e determinante: trinta e cinco quilos proxectados sobre un resorte que acelera a setenta por hora fronte a cen kilos dos que pendura, como illado do corpo, un brazo que a duras penas obedece ordes.
En definitiva, os bos xestos son a mellor prevención fronte ás lesións.
Finalmente, cumpre lembrar que ás veces non queda outra que parar. Cando nin os antiinflamatorios -con moitos efectos secundarios- nin as vendaxes e ungüentos, nin o fortalecemento dos grupos musculares logran aliviar un cadro xa instalado, hai que mudar por un tempo a orientación da actividade física por ver se é posible evitar a cirurxía, que é o recurso cando os anteriores non o foron dabondo.

© Santiago Casal Quintáns
© Padel Oleiros

PADEL E CRISE

Se a situación económica e moi grave a cousa pasa por practicar actividades custe 0: camiñar, correr, facer ioga, meditación transcendental ou andar a piñas cos colegas.
Mais se a cousa vai de recortes suaves a práctica do pádel non ten por que ser onerosa. Cumpre non deixarse levar por ditados interesados de marcas e clubs de elite e ter unha conciencia clara de que o que nos atrae é xogar deixando outros argumentos para a elección de cada que despois do paso pola pista.
Quero dicir: non toleemos. Hai palas caralludas, modelo ano anterior, por cincuenta ou sesenta euros. A roupa non se gasta apenas, por non haber contacto co contrario. As zapatillas duran máis que en calquera outra práctica, por mor da brandura da superficie. Unhas moi boas zapatillas de cincuenta euros veñen a durar máis de un ano xogando tres veces por semana en sesións de dúas horas. E respecto das pelotas... aquí si que me custa gardar a compostura. A televisión e os torneos fan estragos, pois contaxian unha actitude, mimética, de andar a abrir un bote novo decote. ¿Como é iso? Coa presión que teñen unhas pelotas ben elixidas -aquí o barato e caro- temos subministro para tres sesións polo menos, sobre todo cando xogamos pachangas con menos tensión.
Logo está a elección de club: ¡¡¡¡¡se xogamos máis de 60 horas ao ano xa nos está compensando abonarnos a un club e coa cota xogar centos!!!! Iso individualmente, porque se somos familia o de xogar alugando horas tódolos membros sairía por un ollo da cara.
Por último está o gasto derivado das lesións en pomadas, fisio e xénero protésico. Todo por unha mala praxe: é importante intercalar os días de pista con outros de preparación física de base: interval training, fartlek, carreira continua, ximnasia activa ou pasiva, ioga, alongamentos, potenciación muscular... pero, sobre todo, mellora da resistencia orgánica. Un bo grado de osixenación fará que tomemos as decisións dentro da pista máis axiña e tamén que poidamos asumir que ir a tres sets non é unha condena a morte.

¿FORZA OU CONTROL?

E logo, ¿hai que elixir?, diría algún xogador crendo ser experto.
O certo é que non sempre é doado sacar a bola da pista, por máis que a nosa posición sexa de dominio: voleas baixas, tardanza en subirmos á rede, golpes de execución forzada, situacións nas que chegamos tarde... Só os incautos que queren coller atallos para ser mestres golpean con furia desatada tódalas pelotas que queren aterrar no primeiro terzo do propio campo. Xa non digamos se esas bolas son máis profundas e, a pesares de todo, o noso compañeiro persevera na obsesión do smash permanente.
Mesmo os Lampertis saben que un cambio de velocidade no golpeo da bola é un arma a miúdo máis letal que o bombardeo sistemático. ¡Ai que gustiño dan eses envíos suaves, mellor aínda se son a contrapé, que rematan por morrer alí onde non chega nin a Karcher do Ronald! A ver, ¿somos forza bruta ou intelixencia?. Podemos ter moito do primeiro pero a materia gris é a que nos leva, no menor tempo posible, á mellor elección. Nese intre non teñen lugar nin a vaidade -moitos queren presumir mesmo de virilidade a partir da enerxía dos seus golpes ¡!- nin a improvisación: se algo non che sae adestrando non esperes a facelo en competición. Os experimentos con gaseosa non teñen cabida na hora e media no que cada xesto importa.
Por tanto e para que tódolos que non son aínda mestres diríamos que o primeiro e metela e logo darlle máis forza a medida que conservemos o control sempre e cando a estratexia o demande. En caso contrario, hai que centrarse en mandar a bola suave a terra de ninguén. E logo dar media volta con parsimonia á posición de saque, alleo aos posibles comentarios dos contrarios que só buscan confundirnos cos seus halagos, ou distraernos coas súas blasfemias.
Outro día máis.

O PÁDEL COMO ESCOLA DE VALORES

O pádel non é só unha actividade deportiva. Aglutina unha serie de valores que o converten nun depósito de ingredientes beneficiosos na vida do practicante:
1)Fomento do contacto social
2)Relativización das “derrotas”.
3)Valoración da superación persoal.
4)Confraternización a partir da conveniencia de pórse no lugar do outro.
5)Agudización do “sexto sentido”: a intuición como suma das experiencias pasadas para mellor analizar o presente.
6)O pádel afina os reflexos: hai que analizar e tomar decisións no menor tempo posible.
7)Condiciona rutinas de vida sana e coidado do corpo para dar o mellor de un mesmo.
8)Favorece a focalización no presente, a atención no “aquí” e “agora”.
9)Fomenta o pensamento positivo, a propiocepción, coa bagaxe de puntos positivos e fraquezas.
10)Incrementa a obxectividade na análise das capacidades de seu.
11)Outorga oportunidades de transformación persoal, superando determinismos e limitacións.
12)Establece elementos de aparente sorpresa que non o son de certo, pois obedecen a un traballo cotián ou á configuración ao longo do tempo dun grao de intelixencia, coordinación, sentido da estética, capacidade e sufrimento, de concentración que axudan a ir de “tapados” a seres humildes capaces de funcionar a unha altura superlativa en momentos chave.
13)Concede liberdade, iguala en oportunidades, illa do entorno, fai humildes aos soberbios e orgullosos aos humildes.
14)Ensina que para medrar no pádel é decisivo ser sensible ao entorno, captar a realidade, percibir que arredor de nós hai vida máis alá e que esa vida é ben heteroxénea, e nós temos moito que interactuar para que o mundo sexa un lugar máis habitable.

Por todo iso e por moito máis O PADEL É UNHA ESCOLA DA VIDA.

DECÁLOGO PARA ENFRONTARSE A RETOS IMPORTANTES

-Xogar aos espazos baleiros, onde non hai ninguén.
-Facer ben o que se sabe facer ben
-Descubrir os puntos febles do contrario e traballar teimudos sobre eles
-Sen detrimento do control, acelerar máis e máis no servizo contra o punto feble
-Atención, atención, atención.
-Moverse sen rixideces, en flexión, e coa vista preto da pelota no intre do golpeo
-Anticipación: pensar por adiantado no mellor golpe posible segundo as propostas dos rivais
-No dar síntomas nin sinais de debilidades
-Estar mentalizado para unha loita prolongada
-Atopar satisfacción na boa execución técnica

E como resumo,


-Sede creativos, tirade de variedade de recursos, evitade ser previsibles, ¡Divertídevos!

A ALIMENTACIÓN AXEITADA PARA OS DEPORTISTAS

Algúns datos básicos:

Aconsellables: Pan, cereais, arroz... integrais. Azucres complexos e de absorción lenta: mel.
Perxudiciáis: graxas saturadas, hidroxenadas, manteigas de cocho, aceites de palma, azucres industriais brancos...

As patacas sempre cocidas. Hai que escaparlle ás fritangadas. Hoxe hai pranchas eléctricas moi cómodas para cociñar sen aceites degradados ao seren sometidos a temperaturas altas. O único xeito de aproveitarse das propiedades do aceite e tomando do virxe, nunha tostada de pan integral ou aliñando as ensaladas ou verduras. Por certo, entre estas hai algunhas que producen flato e retardan a dixestión: coliflor, repolo, coles de Bruxelas. Evitádeas sobre todo un día de moita esixencia na pista.
Coa froita e son da idea de que depende de cada organismo e tamén do grupo sanguíneo establecer cal vai ben e cal non. De feito hai persoas que non metabolizan ben o azucre (fructosa) e non a proban. Ben, non pasa nada sempre e cando obteñan as vitaminas das hortalizas. Pero como regra xeral e de sentido común froito da experiencia non ven a conto tomar a froita verde, ou pegarse un atracón monotemático -por exemplo de figos- por moi sans que parezan, pois todo en exceso e malo e máis coa cantidade de azucre que teñen. Eu tiña un compañeiro no Clube Universitario Atlético que tomaba cinco quilos de laranxas o día da competición para provocarse diarrea. Dicía que ía máis lixeiro. En calquera caso como precisamos evitar os picos de glucosa -as temidas paxaras- durante a competición e tamén as caídas de sales minerais, son importantes os froitos secos, as barriñas de cereais integrais con mel, etc. Pero Ollo, que non teñan azucre branco. Hai pouco xogamos no Club de Golf un partido Pablo López e eu; na parella contraria, un dos xogadores empezou hiper-revolucionado para caer na depresión física dun xeito repentino. Argumentou, sorprendido, que comera moi lixeiro e máis dous doces. Velaí estaba a resposta: o azucre branco e gasolina explosiva; pídelle ao páncreas un chorro de insulina para ser metabolizada, e cando remata o seu traballo aínda queda insulina no torrente e o que non hai é azucre.
Hoxe as técnicas alimentarias cos deportistas deixaron de incidir só na importancia dos hidratos para recoller tamén a das proteínas como sostén das constantes vitais durante os períodos de forte demanda. En todo caso, sempre incidindo na importancia de que os hidratos produzan enerxía de liberación sostida e as proteínas non produzan na súa asimilación un caudal de sustancias para seren eliminadas que requira un custe en enzimas dixestivas inconmensurable: ex. Chourizos criollos, ou costeletas fritidas en aceite. A proba do algodón: ver si despois de comer estamos tan cansos como si viñeramos de traballar na mina ou ben sentímonos lixeiros e con renovadas enerxías.
O de beber moito leite para ter os osos fortes e con moito aporte de calcio é unha mensaxe interesada da industria. E máis, o leite acidifica o sangue, e o organismo, para poñer o contrapunto alcalinizante e manter un equilibrio ácido base no sangue, detrae o calcio dos osos. E o mesmo que pasa cando comemos pastas brancas ou carnes graxas. A medicina natural dispón dunha ferramenta terapéutica: alcadrín. Pero tamén podemos tomar fermentados a partir do leite: yogur, requeixo, actimeles... prebióticos que enriquecen a flora bacteriana intestinal, e que si están enriquecidos con fósforo si que aportan moito calcio.
En fin, peixe e carne magra á plancha ou cocida, e ovos aportan proteínas e aminoácidos esenciais. Mais as ricas en graxas saturadas, afumadas, salgadas atouciñadas, con rebozos feitos a base de fariñas... son velenos.

O máis san e beber auga. Pero unha cervexa ao día ou dous vasos de tinto non fan dano. A cervexa ten vitaminas B, pero ollo porque en exceso dispara os triglicéridos e descalcifica. O viño é rico en antioxidantes e por tanto axuda a metabolizar as graxas, pero en exceso volve o fígado graxo, eleva a tensión arterial, descalcifica e tamén inhibe a formación de coláxeno, propiciando roturas de fibras. Que llo digan aos xogadores de fútbol que viven as noites tolas.
Seguiremos afondando nunha próxima entrega nas dietas segundo o grupo sanguíneo.

A PREVENCIÓN DAS LESIÓNS

A prestixiosa revista “Raquets sports”, dirixida polos eminentes profesores togoleses Ron Ald e Kass All, incide nos factores sine qua non para a evitación na medida do posible das odiosas lesións menores -sempre e cando non existan problemas traumatolóxicos de base condicionantes- : roturas de fibras, tendinites, luxacións, contracturas, que por moi leves que sexan supoñen un problema para a continuidade dun plan de xogo e de competición, sobre todo polo risco de que sexan recidivas.
A revista sinala a importancia de:

–Quentar ben
–Estirar antes e despois do partido
–Hidratarse, empezando a beber denantes de que se acidifique o sangue
–Importancia dunha alimentación variada, probe en graxas saturadas e rica en vitaminas do grupo B, reparadoras do sistema nervioso e do tecido conectivo, e tamén A e C, para a formación do coláxeno. Unha alimentación que aporte aminoácidos esenciais, minerais, ferro para apoiar unha boa osixenación, e zinc e cobre nas mellores condicións o sistema inmunolóxico.
Estas e outros centos de recomendacións dietéticas son pouca cousa se falla o ingrediente fundamental na pista: A ACTITUDE MENTAL, que se resolve no axioma: “Fai deporte só se tes ganas”.

Semella unha recomendación de perogrullo, mais está apoiada na constatación científica de que a reacción dos músculos agónicos e antagónicos a ordes menos decididas coma son as dos que están na cancha sen ledicia ningunha é máis lenta y a miúdo des-coordinada , a destempo, dando lugar a situacións de conflito e compromiso excesivo entre o que se lle demanda ao corpo e a enerxía que para ese fin se pon a disposición.
No deporte, como en tódalas esferas da vida, é importante a posta a punto e a boa posta en escena dun arsenal de medios posibilista e axeitado ás propias capacidades, aptitudes e, ao fin e sobre todo, as ACTITUDES, que son as que marcan o grado de excelencia no desempeño.